Het witte wief van Haantjebak
In Haantjebak, in de Emmerdennen bij Emmen, bleef mijn blik rusten op een dode tak boven het water. Zijn weerspiegeling vormde een poort. Daarachter lag de bodem verborgen in het donker.
Ik dacht aan de witte wieven uit de oude Drentse verhalen. Verschijningen die ’s nachts dansten en zweefden bij hunebedden en grafheuvels. Ze hielpen vrouwen in barensnood en wezen aan waar verloren goederen verborgen lagen. Maar wie hen met hebzucht of een gebroken belofte tegemoet trad, kon een heel ander lot treffen.
Met die verhalen in gedachten kreeg deze plek voor mij een andere gedaante.
Stel je voor dat hier, lang geleden, een man aan de oever stond.
Hij had gehoord dat een wit wief wist waar een schat verborgen lag. Daarom riep hij haar, drie nachten achtereen. Hij beloofde haar een feestmaal als zij hem de plek zou wijzen.
De derde nacht kwam er antwoord.
Onder de kromme tak verscheen een vrouw in het wit. Haar gewaad dreef om haar heen, hoewel er geen wind stond. Ze wees naar het water.
Daar, vlak onder het oppervlak, glansde iets.
De man knielde. Tussen de weerspiegelde takken zag hij munten liggen. Hij schoof zijn hand in het koude water, maar zijn vingers vonden niets. De munten leken dieper te zakken.
Achter hem klonk een zachte stem.
‘En mijn plaats aan uw tafel?’
Hij keek niet om.
‘Morgen,’ zei hij.
Hij waadde het water in.
Bij iedere stap bleven de munten net buiten zijn bereik. Eerst stond het water tot zijn knieën, daarna tot zijn middel. Toen hij eindelijk aarzelde, voelde hij geen bodem meer onder zijn voeten.
Hij greep naar de tak.
Zijn hand sloot zich om de weerspiegeling.
Aan de oever stond het witte wief. Ze boog haar hoofd, alsof ze luisterde naar iets wat diep onder het water werd gezegd.
De volgende ochtend was de vijver stil. Een hoed lag tussen het riet. Onder de tak dreef een laatste kring naar buiten, steeds wijder, tot ook die verdween.
Wanneer ik nu naar mijn foto kijk, zie ik nog altijd die poort.
En ik vraag me af wat er zou verschijnen als iemand aan deze oever een belofte deed.
Een zelfgeschreven verbeeld verhaal bij mijn foto van Haantjebak, geïnspireerd door de Drentse overleveringen over witte wieven.
Haantjebak, Emmerdennen, Emmen, Drenthe
Originele fotografie: Patricia
Haantjebak, Emmerdennen, Emmen
Fotografie en bewerking: Patricia
Afbeelding: Geheugen van Drenthe